طي چند روز گذشته دو خبر كوتاه جالب در روزنامه خواندم كه خالي از لطف نيستند.

اولي مربوط مي‌شود به حمله مسلحانه دو جوان در تهران به يك نانوايي است. تصورش را بكنيد، با اسلحه وارد يك نانوايي شده‌اند، شاطر را تهديد كرديد، ما گرسنه‌ايم و به ما نان تازه بدهيد.
بعد از دستگيري اين دو جوان اظهار نموده‌اند، زماني كه از جلوي نانوايي رد ‌شديم، به علت گرسنگي و بوي خوش نان تازه ناگهان تصميم به حمله نانوايي گرفتيم.
اين خبر را وقتي خواندم، ياد . . .

یادم هست، عید هفت سال پیش بود. نوروز سال 80. آخرین سفر دسته جمعی خانواده ما با ماشین رنو 5 پدر، به شیراز داشتیم، زمانی که هنوز از بیماری مادر خبری نبود.

امسال وقتی مسیر جاده کرمان شیراز را طی می کردم، یاد آن روزها افتادم که در این جاده چه خاطراتی داشتیم تا به مقصد رسیدیم، در شیراز چه اتفاقاتی برای ما افتاد، کجاها را دیدیم، چقدر خندیدیم، چه چیزهایی که نگذشت.

امروز فهمیدم، یک اتفاق ساده، یه به ظاهر گذرا و معمولی شاید در زمانی که به وقوع می پیوند، اهمیتی نداشته باشد، ولیکن با یک حادثه یا اتفاقی دیگر، اتفاق اول پررنگ تر، جذاب تر، زیباتر می شود.

دكتر تاديوس‌، متألة‌ نامي‌ خواب‌ ديد مرده‌ و راهي‌ بهشت‌ است‌. مطالعاتش‌ او را آمادة‌ اين‌ سفر كرده‌ بود و در يافتن‌ مسيري‌ كه‌ او را به‌ مقصد برساند هيچ ‌مشكلي‌ نداشت‌. به‌ بهشت‌ كه‌ رسيد در زد و با گشوده‌ شدن‌ در با وارسي‌ دقيقي ‌كه‌ انتظارش‌ را نداشت‌ روبه‌رو شد. از نگهبان‌ اجازة‌ ورود خواست‌ و درمعرفي‌ خود گفت‌: انسان‌ شريف‌ و متديني‌ هستم‌، مرد خدا و همة‌ زندگي‌ام‌ را وقف‌ حمد و سپاس‌ و جلال‌ و جبروت‌ خداوندي‌ كرده‌ام‌.
     نگهبان‌ با تعجب‌ گفت‌: انسان‌! انسان‌ ديگر چيست‌؟ و چه‌گونه‌ موجودِ مضحكي‌ چون‌ تو مي‌تواند كمكي‌ به‌ جلال‌ و جبروت‌ خداوند كند؟
     دكتر تاديوس‌ مات‌ و مبهوت‌ پرسيد: يقيناً تو از وجود انسان‌ بي‌خبر نيستي‌. تو بايد بداني‌ كه‌ انسان‌، اشرف‌ مخلوقات‌ و برترين‌ آفريدة‌ خالق‌ يگانه‌است‌.
     نگهبان‌ گفت‌: در اين‌ مورد متأسفم‌ كه‌ احساسات‌ تو را جريحه‌دار مي‌كنم‌.اما آن‌ چه‌ تو مي‌گويي‌ موضوع‌ جالب‌ و سرگرم‌ كننده‌اي‌ براي‌ من‌ است‌. من‌ترديد دارم‌ كه‌ هرگز كسي‌ در اين‌جا دربارة‌ آن‌چه‌ تو انسانش‌ مي‌نامي‌ چيزي‌ شنيده‌ باشد. به‌ هر حال‌ از آن‌جا . . .

ملكوت آسمان كه معلوم نيست، ولي روي زمين حتماً مال آن‌هاست.

اين جمله جز آخرين جملاتي بود، كه آنتوان لاووازيه شيمي‌دان فرانسوي قبل از مرگ خود پاي گيوتين فرياد زد. مختصري از زندگي اين دانشمند و كاشف اكسيژن را مي‌توانيد در ادامه مطلب بخوانيد.