يكي از دوستان كه در زمينه مرغ و مرغداري مادر فعاليت مي‌كند، تعريف مي‌كرد، وقتي جوجه‌هاي يكي و دو روزه مرغ و خروس به سالن مي‌آوريم، در فضاهايي باكس‌بندي شده اين مرغ و خروس‌ها رو نگهداري مي‌كنيم. بطوري كه جوجه‌هاي مرغ در چند باكس در اطراف و جوجه‌هاي خروس در يك باكس در وسط قرار مي‌گيرند كه تقريباً هميشه نسبت يك به ده تعداد خروس‌ها به مرغ‌ها حفظ مي‌شود.
ولي جالبي قضيه اينجاست، در مدت 2 ماه تا زماني خروس‌ها به بلوغ خودشان برسند، از ديدن مرغ‌هاي نازنين محروم مي‌مانند، زيرا اگر از اول كنار خانم‌هاي خوشكل بمانند، وقتي به سن بلوغ برسند، خيلي تمايلي به آن‌ها ندارند. ولي بعد از 2 ماه كم كم خروس‌ها شروع به نوك زدن به ديوار حائل بين خودشان با مرغ‌ها مي‌كنند و زماني اين ديوار برداشته شود، هر كدام براي خودشان 10 تا خانم انتخاب مي‌كنند. و تا آخري كه در اين سالن هستند، با همان 10 تا مي‌چرخند و هيچ وقت همسر خودشان را ميان 2 تا 3 هزار مرغ اشتباه تشخيص نمي‌دهند.
وقتي تعريف مي‌كرد، لحظاتي را باعث خنده و تعجب و تفريح ما شد.

تا امروز نمي‌دونستم.
امروز جايي خواندم، اثر و نقش لب و زبان آدم‌ها هم مثل اثر انگشت منحصر بفرد است. براي هر كس به يك شكل است.
به زبان خيلي كار ندارم. ولي نمي‌دونم چرا، يك دفعه اين جمله به ذهنم خطور كرد.
آيا اثري كه آدم‌ها از بوسيدن هم براي هم مي‌گذارند، براي هر نفر منحصر بفرد است يا نه؟ كي مي‌تواند به اين سوال پاسخ بدهد.
خدا داند و بس.